تــــو★دنــــیاییکه همــــه ســــعی میکنن خاص باشن تو معمولی باش اینجوریخاص تریــــن ادمــ دنیا میشی ----------------------------------------------------- بعضی دخترا میتونن صورتشون نقاشی کنن اما ســـــاده ان و محجبه نماز خونن و پایه ی هیئت و مسجد ولی ورزش و بازیگوشی رو همــ خوبــ بلدن یه سریدختـــــراخیلیخاصــــــــن...... ------------------------------------ ماه رمضان بود آفتاب بود گرما بود خیابان ولیعصر هم بود دختر خانومی چادری که رنگ و رو به صورت نداشت و روی یکی از صندلی های کنار خیابان نشسته بود با اعتراض شاید هم امر به معروفی کوجک به سر و صدا و خنده های بلند دو دختر جوان که بطر

وقتی به دنیا میام، سیاهم وقتی بزرگ میشم، سیاهم وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم وقتی می ترسم، سیاهم وقتی مریض میشم، سیاهم وقتی می میرم، هنوزم سیاهم... و تو، آدم سفید.. وقتی به دنیا میای، صورتی ای وقتی بزرگ میشی، سفیدی وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی وقتی سردت میشه، آبی ای وقتی می ترسی، زردی وقتی مریض میشی، سبزی و وقتی می میری، خاکستری ای... و تو به من میگی رنگین پوست؟ --------------------------------------------------------------------- خیلی وقت است که بی تابم؛ دلم تاب میخواهد ویک هل محکم که دلم هری بریزدپایین هرچه درخودش تلمبارکرده ------------------------------------------------------------------ داشتم از درد به خود می پ

همین که باشی و بدانی که حرمت خاطراتت از با هر کسی بودن بیشتر است

همین که بدانی که قرمزی و حرارت عشق بالاتر از قرمزی لبهای هوس است

و

همین که بدانی تنهایــــــــــــــــــــــــی تنها در واژه ها زیبا نیست

کافیست تا بشوی همان خاص همیشگی ......

فرزام همیشگی .....

سام ناموزون

هر آنچه که از بودن با تو از من مانده

خلاصه میکنم و در قلبم دفن میکنم

گورستان خاطراتی که در آنها هنوز هم من نمرده ام .

و نبض جاری وجودم را بامرورشان لمس میکنم

من تنهای لعنتیو توی قدیمی وفادار هنوز هم همسفریم ....

من عمریست هم آغوش خاک ، همراهیت میکنم

و هر ثانیه با خاطراتت حرکت میکنم

حرکت میکنم اما ناموزون

سام ناموزون

شاید نباشی

شاید هم باشی وغمگین سپری کنی

در هر حال با نبودن فرقی ندارت

غم زده که باشی دیوانه میخوانندت

گریه که بر چشمانت جاری باشد مریض جلوه میکنی

من ولی

همینطور به پایان میرسم

من اینگونه میپسندم

همین

قفسی که خودشان برای خودشان مهیا کردند

قفس دنیا

قفس شهوت

قفس من و تو

و قفس بی حرمتی به عشق

و گاهی هوس ها هم نفس میشوند

با نا م حکمت مطلق

با نام نبودن ها و نیستی ها

حرکتی نمیکنم

فقط از بودن هایی میخوانم که جایشان عوض شده

گله میکنم از اینکه چرا در صف جازده اند

این همان خود همیشگی من است

حرکت میکنم

اما ناموزون

من آرام اینروزها

دل باید بشکند

یعنی دل فقط برای شکستن است

درد انسان ساز است ....

غم و غصه صبر میخواهد

صبور باش

صبور و بند زده

جاری بمان ....

سام تنها

برای فرار از منیت های خودم گلایه میکنم گلایه میکنم از خودم هایی که وسعت میابند توهم زا میشنوند میدانند و حاضر به اعتراف نمیشنوند سهمشان از بدی ها را تقسیم میکنند و میشنوند شریک غفلت زدگی ها . اکنون ، من همسوی با فریاد های بی صدایم در این شب زدگی و سوسوی جسد نیمه جان وجدان خواب زده ام و در این سوز سرمای همرنگ جماعت شدن از رنگین کمان فریب و سیاست های خاکی دنیا برای خودمهایم گاهواره میسازم و دریغا از اینکه کامی از ناکامی های این ثانیه هایم نگیرم حرکت میکنم اما ناموزون . سام این لحظه

تمام هر انچه را که از سرزمین حاره ای قلبت الهام گرفته ام با جنگل های مه الود چشمانت و دریای مواج پر از ارامش نگاهت و حریق آتشِ هوس بر پهنای خشکیِ چوب های در ساحل خشکیده ی درد . و لیاقت اینکه در واژه ما شویم ؟ و نا خوشی این ثانیه ها همسوبا خلوت تنهایی و (باهم ) بودن تنهایی و صبر این است لیاقت این ثانیه هامان ؟ دلتنگ برای خودی که ، عمری در وسعت دوست داشتن تو - فراموشش کردم و بیزار ازچشم های هوس انگیز ریمل کشیده و لب های ویترینی رژ زده و میل به غرق شدن در بی نهایت احساست درک پیغام پر برق نگاه های ملتمسانه ات و من مبهوت و مبهم و سا ری نا یی از جنس بی تفاوتی ..

چه سخت است تُنگِ ماهی بودن !

نَشکنی ، زندانبانی _ بشکنی ، قاتلی . . .

خوش به حال آب !

متن کپی شده ....

آغوش تو

فاصله ایست میان آنچه هستی و آنچه من میپندارم از رویای گیس بافته ی مجنون بودنت

تنهامامنی است که بر خاک افتادن را توجیه میکند

سجده

و حس عطر یاس به جای مانده در جانماز قدیمی مادر

این حال فاصله میان بازوان مجنونم را نقش میزند .

دام هوس به کجا میکشاند

قلبی بر مبنای جســـــــــــــم

وجسمی بر مبنای پوچـــــــــــی

و زمانی پر از دلهـــــره ی اتمام تاریخ مصرفت

اتمام دلربایی و جذاب بودن ....

همین

سام

چه به خاکم بنشانی

چه به خونم بکشانی

من ................

نه من آنم که برنجم

نه تو آنی که برانی

تقلید از غمزدگی و درد کشــــیدن از دنیا ادعای به پای زندگی سوختن و وفاداری در عشــــق ادعای خاص بودن و متفاوت بودن و تنهایی و درد را به رفاقت گرفتن این ها همه خلاصه میشود در من های امروزی لاف عاشقی زدن دنیایمان را سخت میکند نه هویتــــمان را

قصه از جایی شروع شد که سینه ی مترسک هم درد گرفت و از فردایش کلاغ ها هم نوای قصه ی غصه اش گریستند پاهای مترسک در خاک فرو رفته بود و جسمش پر از کاه و گل بود ژنده پوش بی صبری های دیروز اکنون دیگر تاب ماندن نداشت قصه ی مترسک به آنجایی رسید که باد با سقوطش به بی صبری هایش پایان داد. این است عاقبت قدر منظره های دشت را ندانستن این است عاقبت حق بیشتر طلب کردن سامان نداشتن و بی قراری کردن این عاقبت سام تنهاست

چـــــــــــقدر ساده میشود حساب و کتاب

و چـــــــــه آسان تر تکیه کردن

وقتی که مرد باشی

وقتی که بتوان روی حرفهایت حساب کرد

وقتی که بتوان بر شانه هایت تکیه زد

وقتی که معنی سفر ، دور تو گشتن باشد...

مرد که باشی

در وادی تو

روباهها جایی ندارند

تمام وفاداریت میشود بودنت

همانی که بودی

ماندنت

همانی که قرار بود بمانی

در وادی تو

عطر مردانگی موج میزند .

همین

سام ناموزون

با دستانم هر دو پلکم را باز نگاه میدارم تا خاطراتت در پس چشمان بسته ام نقش نبندد

و با شادی لحظه های قدیمی اشک این ثانیه هایم را فراموش نکنم

شوری اشک هایم زخم های امروز را تازه نگه میدارد

من امروز خیلی چاق شده ام

قصه میخورم غصه میخورم ، هوا میخورم و جالب تر اینکه طعنه میخورم

سوختن این روزها آسان شده

آسان تر از خاموشی دیروز

سام این روزها

به تمامی هر آنچه از ندانستن هایم فهمیدم سوگند یادمیکنم

تو تمام بودنت ، که حسم را مهربان تر مینوازد

چه در آسمان و چه زمین

هر سیاره ای که باشی

چه ناهید و چه ماه

همچنان بر سر در دل آشوب هایم میدرخشی

بی آنکه از خورشیدی نوری بتابانی

بی انعکاس

با تمام خود حقیقی ات

با تمام درون تابی ات

تو تمامی تلالو ای هستی که از درون بیرونی ترین احساست انعکاس یافته

سام ناموزون زلال

چند روزیست تمام غمهایم همدست با روزگار بر عرشه ی زندگی سکان میچرخانند ...

هم روزها تاریک شدست و هم شبها ظلمات...

هم ثانیه ها سکوت کرده و هم غفلت بهت زده شده .....

من هم آوای بهترین روزهایم امیدوارانه ساز دلتنگی مینوازم.....

گویی چوپان گوسفندانی هستم که امروزسگهایش هم دست گرگها گله میدرانند ...

هم نی در دستانم میرقصد و هم دشت شور لاله دارد ....

به هر آنچه از معرفت میپذیرفتم مشکوکم

به برادری و رفاقت

به وجودیت و جنس انسان مشکوکم

به نشکستن دلهای امروزی

به تحمل و صبر و استقامت و خم نخوردن مشکوکم

حتی تازه گی ها به ماندن و نرفتن مشکوکم

به خاک روی چمدان درون کمد که عمریست از سفر بازمانده مشکوکم

من حتی به رفتن ها و برنگشتن هایم مشکوکم

سام شکسته ی امروز

عمریست ریه هایم به تنفس این هوای مسموم عادت دارند

من به این لحظه ها معتادم ...

شریان هایم به خیانت و بی قانونی و نبود معرفت عادت کرده اند

من مسموم دیگر به حبس نفس اعتقادی ندارم

فکرهایم در سرم جفت جفتند و من تنها

من به جفت بودن فکرهایم اعتقادی ندارم

سام مسموم

این روزها بسیار عاشق شده ام

این روزها حالم بسیار خوب است

این روزها بسیار عاشقانه غم هایم را وصف میکنم

من در آغوششان خفتم

و باران چشمهایم جاریست

روزهای بارانی در آغوش یار

اشک و لبخند و نگاه به سقف خانه

و

دودهایی که همدم با ریه هایم آه میشوند و بالا میروند

این روزها دردهایم رادر پاکتی گذاشتند و برایم میفرستند

من و این ثانیه ها توهم هستیم ...

توهم سرد و رنگی

توهمی که تا اعماق وجودت میروندو غم میزدایند و ماندگار میشوند

سیگار و نگاه به سقف

همین

سام غمگین

دیگر روی غصه هایم غیرتی شده ام

انحصار برای خودم

این حصار برای خودم

من و تنهایی های مستمر

من و نور ماهی که چند ساعتی پایدار است و ظلمتی که عقربه وار به روشنایی میگراید و چشمان پر اشک همیشه بیدار.

در ابهام و با تمامی آنا نــــــــــی که از اعماق دلم دوستشان دارم

باز هم پرنده ای به سوی خوشبختی پر کشید

قفس عمری باز بود اما عاشقانه اسارت کشید و

فقط امروز چشم به واقعیت گشود

پروازت مبارک پرنده ی خوشبختی

از بالهای کشیده ی سپیدت تا تور سپید خوشبختی چند گامی بیشتر راه نیست

آرام و پیوسته و صبور باش

سام ناموزون

امشب میتواند لحظه ای باشد برای اثبات اینکه یا همگی به فردا میرسیم و یا سحر معنا ندارد

من تنها

تنها من تنها نیستم

حاصل جمعی هستم که دیگر نیستند

من تنها

تنها من تنها نیستم

دلیل ترک و نبودن هایی هستم که من تنها را ساخته اند

سام امروز

تکتم ینی

تو کتمان تمام منیت های منی

خاله ی عزیزم از روزهای کوچک کوچکی من تا ثانیه هایی که با غرور داشتنت قدم میزنم

همه و همه سرشار از بودنت بود

هم اکنون نیاز به چشمان سرد و خسته ات را بیشتر و گاه تمام قد حس میکنم

تابیدن خورشیدی چون تو مرا ماه کرده .......

بر من و جسم این روزهایم بتاب

سام ناموزون

این روزها همه دنیا را وارونه مینگرم

با خود در کش مکش غم های دنیا لج میکنم و سایه روشن ها را تاریک میبینم

چند روزی هم وارونه نفس کشیدن زیباست

سام ناموزون

نگران ، عصبانی و ناراحت از نداشته هایم دلخور از رفته ها و سرخوش از مسافران در راه خشمگین از اینکه چرا خواسته هایم در دست افرادیست که لایقشان نیستند. دلخسته از تمامی هرآنچه تلاش نامیدمشان و بیهودگی عنوان گرفتند . دلمرده از نعش بیجان اهدافی که درک نشدند و بلیعده شدند و هضم نشدند و به ساحل آغاز برگردانده شدند . لرزان از رد پاهایی که فراتر از حد و مرزشان عبور را تجربه کردند . راضی از تمامی احساسی که در پس این ثانیه ها کوک شده و آرمیده در انتظار، به گوشه ی ای عرف پسند ،حال آنکه خواب غفلت زدگی رسم حساس ترین لحظات است .